Της Αλεξάνδρας Ηλιοπούλου

Παρακολουθούμε τον τρομοκρατικό τρόπο, με τον οποίο κάποιοι καλεσμένοι από τα ΜΜΕ, παρουσιάζουν το θέμα για το νέο Ασφαλιστικό Σύστημα που θα ισχύσει τα επόμενα χρόνια. Σκορπούν απόγνωση και απογοήτευση. Και κάποιοι πραγματοποιούν απεργίες, προβαίνουν σε ενέργειες καταστροφής, βανδαλισμών, σε πράξεις βεβαίου διεθνούς διασυρμού της Πατρίδας μας, σε απώθησης κάθε εμπορικής συναλλαγής ξένων επιχειρηματιών μαζί μας, μείωσης του Τουριστικού ρεύματος προς τη χώρα μας, προβολής ενός φαινομένου πλήρους διάλυσης. Σε πράξεις που κατέληξαν ακόμη και σε δια πυράς δολοφονίας αθώων ανθρώπων, επειδή αυτοί δεν απεργούσαν. Πράξεις που οδηγούν σε οικονομική εξαθλίωση. Πράξεις μίσους, εκδίκησης, αντίδρασης, εναντίων ποίων;

Με ποιο σκεπτικό και ποιό προσδοκώμενο αποτέλεσμα; Ξεσηκωμός επειδή με το νέο Ασφαλιστικό Σύστημα, θα δουλεύουμε επί σαράντα χρόνια, αντί των τριάντα πέντε ή τριάντα έξι ή τριάντα επτά, που δουλεύουμε σήμερα. Επειδή θα δουλεύουμε μέχρι την ηλικία των εξήντα πέντε χρόνων αντί των εξήντα που δουλεύουμε σήμερα. Επαναστατούν όμως κυρίως, όχι εκείνοι που θα υποστούν αυτή την αλλαγή, εμείς οι νέοι δηλαδή, των είκοσι, τριάντα χρόνων, που εκλιπαρούμε για εργασία. Αλλά αναστατώνουν την Ελλάδα μας ακόμη και οι εξηνταπεντάρηδες, που δεν θίγονται καθόλου. Αφού είναι ήδη συνταξιούχοι. Μερικοί ενδεχομένως να είναι από τα σαράντα τους ή ακόμη και χωρίς να έχουν δουλέψει ποτέ. Γιατί, όπως διαβάζουμε και ακούμε, έχουμε και τέτοιους. Συλλαλητηριάζονται για λογαριασμό των παιδιών τους και των εγγονών τους. Που δεν θέλω να φαντασθώ ότι θα ήθελαν να τους μιμηθούν. Να γίνουν κλέφτες του δημοσίου βίου. Δηλαδή συνταξιούχοι με πλασματικές εισφορές. Απεργούν, χωρίς να είναι απεργοί, αφού δεν εργάζονται. Αυτοί που όπως λέγεται, χάριν μιας κομματικής ταυτότητος δεν πήγαν καθόλου ή πήγαν ελάχιστες φορές στην εργασία τους. Αυτοί που είναι συνταξιούχοι, π.χ. όπως λένε στο Ν.Α.Τ. (Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο) χωρίς να έχουν ποτέ υπάρξει ναυτικοί. Και το κατέστρεψαν. Διαμαρτύρονται αυτοί που πληρώνονται ως ανάπηροι συνταξιούχοι και δεν υπήρξαν ποτέ ανάπηροι. Είναι λέγεται εκατοντάδες χιλιάδες τέτοιοι. Αυτοί, που εισπράττουν, συντάξεις πεθαμένων γονέων τους και παππούδων τους για πάρα πολλά χρόνια. Αυτοί, είναι εξήντα χιλιάδες μόνο στο Ι.Κ.Α. Είναι αυτοί που εμποδίζουν τους άλλους να πάνε στην εργασία τους, τους τουρίστες να βγουν από το κρουαζιερόπλοιο, που απωθούν την γριούλα που θέλει να μπει στο καράβι, να πάει να δει το γιο της που βρήκε εργασία σερβιτόρου στη Σαντορίνη, πωλητή στην Μύκονο, εργάτη στη Ρόδο. Αυτοί που μας κλέψανε τις εισφορές πάνω στις οποίες θα προσθέταμε τις δικές μας.

Οι νέοι δεν ανησυχούμε για το πόσα χρόνια θα εργαζόμαστε και πότε θα πάρουμε σύνταξη. Ανησυχούμε γιατί με τις σημερινές ενέργειες αυτών των κάποιων δεν θα έχουμε εργασία. Μήπως ίσως δεν θα έχουμε και Ελλάδα; Άρα ούτε σύνταξη. Εμείς θέλουμε εργασία. Πιστεύουμε ότι η εργασία είναι έμπνευση, είναι χαρά, είναι ζωντάνια, είναι υγιεία, είναι πηγή προόδου, είναι ευχάριστη αποδοτική επικοινωνία, είναι μακροζωία. Και ας εργαζόμαστε συνέχεια επί σαράντα και πενήντα και εξήντα χρόνια. Και μέχρι την ηλικία των ενενήντα. Μακάρι και των εκατό μας. Και υπάρχουν τέτοιοι εργαζόμενοι σήμερα. Γιατί πολύ περισσότερα των εκατό, όπως δείχνουν όλα τα ιατρικά στοιχεία, είναι το νέο προσδόκιμο της ζωής μας. Και οφείλουμε να μην κλέψουμε τις εισφορές από τα παιδιά μας με καμμία κομματική μεθόδευση, ταυτότητα και πονηρία. Γιατί το νέο ασφαλιστικό σύστημα θα το ζήσουμε. Είναι ορατή η νέα πραγματικότητα, που χρειάζεται συνεκτίμηση με το μέλλον, όσο τραχύ, βαρύ και καινοφανές κι αν προβάλλει. Είναι κακό αναγκαίο, είναι παγκόσμιο, είναι το νέο πλαίσιο ζωής και εργασίας. Τέλος στις λαοφθόρες κομματικές ατασθαλίες.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Τα θεμέλια του Χριστιανισμού, του Ισλάμ και του Ιουδαϊσμού βασίζονται στην ιδέα ότι η διανόηση είναι έργο του διαβόλου. Θυμάστε το μήλο στο δέντρο; 'Ηταν το Δέντρο της Γνώσης. Αν φάτε αυτό το μήλο, θα γίνετε τόσο έξυπνοι όσο ο θεός. Αυτό δεν σας επιτρέπεται.
 
Η ουσία του Χριστιανισμού, του Ισλάμ και του Ιουδαϊσμού βρίσκεται στην ιστορία που διαδραματίστηκε στον Κήπο της Εδέμ. Ο καρπός που απαγορεύτηκε βρισκόταν πάνω στο Δέντρο της Γνώσης. Αυτό που υπονοείται εδώ είναι: Όλα τα δεινά που υποφέρετε, τα υποφέρετε επειδή θέλατε να μάθετε τι συμβαίνει. Θα μπορούσατε να ζείτε για πάντα στον Κήπο της Εδέμ, αν μόνο είχατε κρατήσει το στόμα σας κλειστό και δεν κάνατε αναζητούσατε περισσότερα από όσα σας δόθηκαν.
 
Έτσι, όταν ο Αδάμ και η Εύα ζούσαν στον Κήπο της Εδέμ, εάν δηλαδή πιστέψει κανείς σ'αυτά τα παραμύθια, η "σατανική" γυναίκα έπεισε τον άντρα να φάει το μήλο. Αλλά το μήλο προερχόταν από το Δέντρο της Γνώσης. Και η τιμωρία τους γι'αυτό ήταν η γυναίκα να αιμορραγεί και να γεννάει με αφόρητους πόνους τα παιδιά της, και ο άντρας να πρέπει να μοχθεί για να ζήσει. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της επιθυμίας των πρωτόπλαστων να αποκτήσουν όλες τις γνώσεις που ήταν υποτίθεται  ιδιοκτησία του θεού.
 
Αυτό το γεγονός καταστά άμεσα τις Μεγάλες 3 θρησκείες ενάντιες στη διανόηση. Ποτέ δεν πρέπει να είναι κανείς τόσο έξυπνος, διαφορετικά, εάν είσαι γυναίκα, αίμα θα τρέχει στα πόδια σου και εάν είσαι άντρας θα δουλεύεις σε αλατορυχεία για το υπόλοιπο της ζωής σου.
 
Αν πάλι είσαι απλά πτωχός τω πνεύματι, θα πας στον παράδεισο. Αυτή είναι η πραγματικότητα των 3 μεγάλων θρησκειών.
 
"Γίνετε έξυπνοι και θα σας πηδήξω" - είπε ο Κύριος.
 
Οι άνθρωποι είναι πάρα πολύ πρόθυμοι να τα βολέψουν όλα έτσι στο μυαλό τους ώστε να υποστηρίξουν τη θρησκευτική θεωρία της αρεσκείας τους (;) - που ουσιαστικα είναι η ίδια θρησκευτική θεωρία, με διαφορετική "γεύση" για προπέτασμα.
 
Αν αρχίσεις να εξηγείς τα πράγματα με επιστημονικούς όρους, οι άνθρωποι τα απορρίπτουν, γιατί έτσι παύουν να είναι διασκεδαστικά. Η πραγματικότητα πάντα αφαιρεί το ρομαντισμό από το θάνατο.. λόγω της επιθυμίας των ανθρώπων για αιώνια ζωή και συνέχιση της επιρροής τους και πέρα από τον τάφο. Αλλά βασικά, όσο κι αν αγαπούν την αυταπάτη,  όταν είσαι νεκρός.. είσαι νεκρός.
 

"Πίστη σημαίνει να μη θέλεις να γνωρίσεις τι είναι αλήθεια."
Friedrich Nietzsche
 
"Δεν μπορώ να πιστέψω στην αθανασία της ψυχής.. Οχι, όλα αυτά που λέγονται για την ύπαρξη μας, ως άτομα, πέρα από τον τάφο, είναι λάθος. Γεννιούνται από την επιμονή μας προς τη ζωή - την επιθυμία μας να συνεχίσουμε να ζούμε - τον τρόμο μας πως πλησιάζουμε στο τέλος."
Thomas Edison
 
"Η Αγία Γραφή δεν είναι το βιβλίο μου, ούτε ο Χριστιανισμός το επάγγελμά μου. Ποτέ δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω με τις μακρές, περίπλοκες δηλώσεις του χριστιανικού δόγματος."
Abraham Lincoln
 
 
"Η θρησκεία είναι υποπροϊόν του φόβου. Για μεγάλο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας, μπορεί να υπήρξε αναγκαίο κακό, αλλά γιατί ήταν περισσότερο κακό από όσο ήταν απαραίτητο; Δεν είναι το να σκοτώνεις ανθρώπους στο όνομα του Θεού ένας αρκετά καλός ορισμός της παράνοιας;"
Arthur C. Clarke
 
"Οι θρησκείες είναι όλες ίδιες - βασισμένες σε ψεύδη και μυθολογίες."
Thomas Jefferson
 
"Η θρησκεία βασίζεται κυρίως στον φόβο... Φόβο για το μυστήριο, φόβο για την ήττα, φόβος για το θάνατο. Ο φόβος είναι η μητέρα της βαναυσότητας, και ως εκ τούτου δεν είναι να απορεί κανείς για το ότι η βαναυσότητα και η θρησκεία έχουν βαδίσει χέρι-χέρι..  Η άποψή μου για τη θρησκεία είναι αυτή του Λουκρήτιου. Τη θεωρώ ως ασθένεια που γεννήθηκε από τον φόβο και ως πηγή  ανείπωτης δυστυχίας για την ανθρωπότητα."
Bertrand Russell
 

Δώρα Η.Σπυρίδου

Υπήρξε κάποιο γεγονός, κάποιο θανατηφόρφο χτύπημα που έφερε την Ελλάδα στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται; Ο Carl Sanburg, γνωστός αμερικανός συγγραφέας και κάτοχος τριών Πουλιτζερ, έγραψε κάποτε "Η ομίχλη έρχεται πάνω στα μικρά πόδια μιας γάτας." Σιγά-σιγά, και για πολλά χρόνια, ένα μεγάλο έθνος έχασε τον σκοπό του, την ταυτότητά του..

Υπήρξε μια γραμμή την οποία ξεπεράσαμε κάποια στιγμή και πλέον δεν μπορούσε να υπάρξει επιστροφή.. Μια στιγμή που πλέον η μεγαλοσύνη, η εμπνευσμένη ελπίδα των ανθρώπων αυτού του μεγάλου έθνους δεν μπορούσε να αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου, αλλά παρέμεινε μια λαμπυρίζουσα οφθαλμαπάτη πριν διαλυθεί σαν πρωινή ομίχλη.

"Προσωπικά πιστεύω ότι είναι καλύτερα να έχουμε μερικά στρέμματα γης λιγότερα από εκείνα που μας ανήκουν, και να κοιμόμαστε τα βράδια ήσυχοι και ασφαλείς, παρά να έχουμε ότι μας ανήκει και να μην μπορούμε να κλείσουμε μάτι από τον κίνδυνο κάποιας ξαφνικής επίθεσης κακόβουλων γειτόνων εναντίον μας", δήλωσε ο Γιώργος Παπανδρέου σε συνέντευξη Τύπου το 1999 στο Τορόντο του Καναδά.

Το γεγονός ότι ένα άτομο με τόσο χαμηλό πατριωτικό αίσθημα μπόρεσε να ανελιχθεί στο ύπατο αξίωμα της χώρας, είναι δηλωτικό της αδυναμίας της Δημοκρατίας. Τέτοια άτομα έλκονται πάντα από τις διοικητικές θέσεις. Οι Έλληνες αγνόησαν τις άπειρες προειδοποιήσεις που είχαν λάβει στο παρελθόν. Το τίμημα της ελευθερίας είναι η αιώνια επαγρύπνηση. Οι Έλληνες προτίμησαν το λήθαργο, δολοφονώντας τη Δημοκρατία που κατέστησε τη χώρα μας λίκνο πολιτισμού.

Παραδομένοι στον καταναλωτισμό που έφερε η απελευθέρωση των πάσης φύσεως δανείων, άφησαμε τις πολυεθνικές να ενθρονιστούν φέρνοντας μαζί τους τη διαφθορά, που απλώθηκε σαν ιστός αράχνης από τα υψηλά κλιμάκια ως τον τελευταίο κλητήρα. Αφήσαμε τους κηφήνες να παρατείνουν τη βασιλεία τους, στηριζόμενοι στις κομματικές προκαταλήψεις των Ελλήνων, προκαταλήψεις που οι ίδιοι φρόντισαν να διαιωνίσουν, μέχρι που τελικά ο πλούτος συγκεντρώθηκε σε λίγα άπληστα χέρια και καταστράφηκε η Δημοκρατία..

Είναι πλέον πολύ δύσκολο να φανταστεί κανείς τους Έλληνες να συσπειρώνονται για να διεκδικήσουν εκ νέου τη Δημοκρατία τους. Πολλοί δεν βλέπουν καν τίποτε στραβό.. δεν είδαν τίποτε στραβό ακόμη και όταν οι κυβερνήσεις άφηναν χιλιάδες επι χιλιάδων τους λαθρομετανάστες να εποικίζουν τη χώρα, τίποτε στραβό ακόμη και όταν η κυβέρνηση ψήφισε το νόμο περί ιθαγένειας, τίποτε στραβό όταν καλείται ο μέσος Έλληνας να πληρώσει τα σπασμένα των χρυσοδάκτυλων που εξακολουθούν να παραμένουν ατιμώρητοι.. Δε βλέπουν τίποτε στραβό ακόμη κι όταν η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση αρνείται την κυριότερη έκφανση του δημοκρατικού πολιτεύματος: το δημοψήφισμα. 

"Η εναντίωση είναι η υψηλότερη μορφή πατριωτισμού" - Howard Zinn

Δώρα Η. Σπυρίδου

Αν δεν αντιδράσουμε τώρα κατά των νέων οικονομικών μέτρων, τα παιδιά μας θα είναι άξια της τύχης μας, όχι εμείς, τα παιδιά μας.

Η αυθάδεια των κυβερνητικών στελεχών δεν έχει όρια και είναι προφανές πως έχουν τη βεβαιότητα οτι οι πολίτες δεν θα αντιδράσουν.

Tο προεδρικό διάταγμα του κ. Λοβέρδου πέραν του ότι συνιστά ωμή συνταγματική παραβίαση και κατάργηση κάθε κανόνα δικαίου, ανατρέπει οποιαδήποτε προστασία για τους ανθρώπους της εργασίας.

Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα όπου οι στατιστικές είναι "λάστιχο" με την ανεργία να υποβιβάζεται απο το 20% και πλέον στο 11%, όπου δεν υπάρχει παράλληλα κανένα δίχτυ κοινωνικής προστασίας, η απελευθέρωση των απολύσεων, η μείωση των αποζημιώσεων στο μισό, η κατάργηση ρυθμίσεων για τις συλλογικές συμβάσεις, αποτελούν τη μέγιστη παρεκτροπή απο τις εργασιακές σχέσεις, την ουσιαστική ακύρωση της ασφάλειας στην εργασία και τα δικαιώματα των εργαζομένων..

Ας μας ενημερώσουν:

Τι σχέση θα μπορούσαν να έχουν αυτά που παρατηρούμε να εξελίσσονται με τη δημοσιονομική κατάσταση;

Ποιά εγγύηση μας δίνουν οτι θα επέλθει κάθαρση από τα πάσης φύσεως τρωκτικά που κατέφαγαν επι χρόνια τα δημόσια ταμεία, με τις μίζες και την κακοδιάχειρίση και πως αυτοί ακριβώς θα πληρώσουν για τα εγκλήματα που διέπραξαν;

Ποιά εγγύηση δίνουν ότι οι νέες θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν, με τα νέα πενιχρα εισοδήματα, θα πάνε σε ελληνικά χέρια, από τη στιγμή που έχουν κάνει ότι είναι δυνατό για να εισέρχεται ανεξέλεγκτο φθηνό ανθρώπινο δυναμικό από τρίτες χώρες;

Αν δεν υψώσουμε τώρα τη φωνή μας σε ένα πανελλαδικό ΟΧΙ μπροστά στο μέλλον που θέλουν να καταπιούμε αμάσητο, θα είμαστε όχι απλά άξιοι της μοίρας μας, μα ένοχοι για τη μοίρα που αφήσαμε να δώσουν στα παιδιά μας.

Αντώνης Σ. Περδικάρης

Της Αλεξάνδρας Ηλιοπούλου
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Δεν έχει μείνει κανένας Έλληνας, ίσως και Ευρωπαίος, που να μην έχει πεισθεί, ότι οικονομικά περνάμε πάρα πολύ δύσκολες ημέρες. Και ως Κράτος και ως πολίτες. Και οι ημέρες που θα έρθουνε, θα είναι πολύ χειρότερες. Και το χειρότερο, τόσο άγνωστες, όσο και ποιες θα είναι οι συνέπειες που θα μας επιφέρουν  στη ζωή μας.

Μπήκαμε για τα καλά μέσα στην αβεβαιότητα και τον κίνδυνο. Νοιώθουμε αβεβαιότητα και διστάζουμε να πιστέψουμε την κυβέρνησή μας, που μας διαβεβαιώνει πως όλα εξελίσσονται κατά τρόπο που δεν θα οδηγηθούμε σε πτώχευση ως κράτος και σε παύση μισθών και συντάξεων των Έλληνες,.  «αν βέβαια όλα εξελιχθούν σωστά» - ιδού, ένα ΑΝ, ποια αισθήματα προκαλεί.

Νοιώθουμε κίνδυνο για το αν πρέπει να πιστέψουμε διεθνή Μέσα Ενημέρωσης και κάποιους διεθνούς φήμης Οικονομολόγους, που εκφράζουν την άποψη πως η Ελλάδα θα εξαναγκαστεί να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη  και θα έχουμε ξανά ως νόμισμά μας την δραχμή - ασφαλώς υποτιμημένη. Αυτό που, ενδεχομένως κακοβούλως, αλλά φημολογείται σφόδρα, τόσο  που εξανάγκασε την κυβέρνηση ομαδικά και μετά βδελυγμίας, να διαψεύσει τις φήμες. Αλλά και πόσες φορές οι διαψεύσεις δεν γίνανε για να διαψευσθούν την επόμενη στιγμή; Που κι αυτό σημαίνει μεγάλες περιπέτειες με αβέβαιο και άγνωστο μέλλον.

Και τώρα τί κάνουμε εμείς οι νέοι; Μένουμε στη μοίρα την κοινή και περιμένουμε τί θα κάνει η κυβέρνηση (που μέχρι τώρα δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα για να δημιουργήσει προϋποθέσεις μιας αναπτυξιακής πολιτικής, μόνο λόγια λέει, τόσο τίποτα που αναρωτιόμαστε δεν μπορεί ή δεν θέλει;) ή βάζουμε το μυαλό μας κάτω και το κεφάλι ψηλά και κοιτάμε μακριά; Αυτό κάνουμε. Κοιτάμε μακριά. Παράτολμα και διακινδευμένα. Αναγκαστικά αλλά διεξοδικά. Με συγκέντρωση όλων των εφοδίων μας είτε επ ’ώμου είτε στο μυαλό των γνώσεών μας, για μια νέα πορεία. Με σφιγμένη μεν την καρδιά αλλά τεντωμένα με δύναμη τα φτερά, με πίστη βαθιά ότι αξίζουμε, ότι μπορούμε, ότι θα αποδείξουμε πως εμείς δεν θα μπούμε στο καζάνι που μας έχουν ετοιμάσει μπροστά μας, για να βράσουμε.

Πολλοί νέοι φεύγουνε από την Πατρίδα μας, το χειρότερο. Αλλά γιατί όχι; «Το μη χείρον βέλτιστον». Φοβερό να αφήνεις τη φωλιά σου και ζωή σου είναι το μέρος που έδεσες τις αναμνήσεις σου και να προσφεύγεις, καταναγκαστικά, σε ένα άλλο μέρος. Όμως το διαλέγεις το μέρος, θα γνωρίσεις νέους ανθρώπους για να ζήσης και να συνδιαλέγεσαι και να συνεργάζεσαι και να συμβιώνεις. Δεν μπορείς να μη σκέπτεσαι με λαχτάρα και να είσαι στη διάθεση της Πατρίδας σου ανά πάσα στιγμή, να θέλεις και να μπορείς να ξαναγυρνάς στην τρύπα που γεννήθηκες και να νιώθεις τη θέα του μέλλοντος από το ύψος το παρελθόντος σου. Γιατί το παρελθόν σου είναι πάντα το υψηλό εφαλτήριο από το οποίο εκτινάχτηκες. Πάντα αναγκαστικά.

Εφαλτήριο λοιπόν η σημερινή  βουλιαγμένη κατάσταση στη χώρα μας, πριν βυθιστούμε μαζί της. Αληθώς λοιπόν η κρίση μπορεί να γίνει μια ευκαιρία, που εμείς θα δημιουργήσουμε, σκεπτόμενοι σοβαρά ως νέοι, συσκεπτόμενοι με σύνεση με τις οικογένειές μας και οδεύοντας προς νέους ορίζοντες, που πάντα  διαμορφώνονται και εμπνέουν ζωογόνο ελπίδα και είναι ανοιχτοί, είτε σε λόφους, είτε σε βουνά, είτε σε όρη, είτε σε ατέλειωτους ωκεανούς. Εμπρός λοιπόν να μην υποστείλουμε τη σημαία της νιότης μας, αφού ακόμη και από την τέφρα αναγεννάται ζωή.

Ξεκίνησα τό blog μέ τίτλο Αντικαλλικράτις όχι από πρόθεσι να δείξω μιά άρνησι στηριγμένη σε παλαιές αρτηριοσκληρωτικές αγκυλώσεις οι οποίες αντιστέκονται σε κάθε εκσυγχρονισμό καί οι οποίες χαρακτηρίζουν έναν γραφικό τ. κοινοτάρχη.

Ούτε είμαι τής νοοτροπίας τού αντί...
Αυτό που με απησχόλησε πάντα ήταν η αδυναμία μας να κάνουμε παραγωγικές συνθέσεις μέσα από θέσεις αντίθετες οι οποίες εκφράζουν βαθείς σκεπτικισμούς τών ατόμων καί όχι άκαμπτα κομματικά σύνδρομα ή φτηνές ατομικές ιδιοτέλειες.
Μέ απησχόλησε η αδυναμία μας νά φέρουμε ιδέες καί να τίς αξιοποιήσουμε συλλογικά, δίνοντας παραγωγική διάστασι στήν οικονομία μας.

Αυτή μας η αδυναμία, μας οδήγησε σέ όλα αυτά τά οικονομικά, ηθικά, κοινωνικά αδιέξοδα τα οποία αντανακλώνται στήν συρρίκνωσι τής οικογένειας καί τής εθνικής μας υπερηφάνειας.