Τον τελευταίο καιρό ακούγεται από όλους η έκφραση "πηγαίνουμε κατά διαόλου". Θαρρείς και πέσαμε για ύπνο στον παράδεισο και την άλλη μέρα ξυπνήσαμε στην κόλαση στην οποία μεταμορφώθηκε η Ελλάδα εν μία νυκτί. Έτσι θέλουμε να πιστεύουμε.. κατηγορώντας την οικονομική κρίση για το κακό που μας βρήκε και παραμερίζοντας τα χίλια άλλα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα μας και που αποφεύγεται κάθε αναφορά σε αυτά, σε μια - εξαιρετική οφείλω να ομολογήσω- προσπάθεια αποπροσανατολισμού των Ελλήνων.
Όμως δυστυχώς, όσο καλοί και να είμαστε στο αυτοπαραμύθιασμα, ήρθε ο καιρός να παραδεχτούμε επιτέλους πως τα ξέραμε όλα εξ αρχής...
Το βλέπαμε να συμβαίνει εδώ και πολύ καιρό τώρα, όταν χρόνο το χρόνο καταρρίπταμε το ίδιο μας το ρεκόρ στο μακροβούτι της ξεφτίλας.
Ξεφτίλα από κάθε πλευρά: Οικονομική, πολιτική, εθνική.
Το βλέπαμε να συμβαίνει και κάναμε τα στραβά μάτια, απορροφημένοι από την απατηλή εκπλήρωση των ονείρων μας, την οποία προσέφεραν τα διακοποδάνεια και οι πιστωτικές. Κάναμε τα στραβά μάτια σκεπτόμενοι πως αν το αγνοήσουμε θα φύγει και θα μείνουμε στο απυρόβλητο.. Τι διάολο άλλωστε.. στο σχολείο μας έμαθαν πως η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει!
Και συνεχίζαμε τη ζωή μας, βασιζόμενοι στα λόγια του πρώην πρωθυπουργού, ο οποίος μας διαβεβαίωνε πως την Ελλάδα δεν την έχει αγγίξει η κρίση, ώσπου βγήκε ο νυν πρωθυπουργός και άρχισε να μιλάει για χρεοκοπία και για "Συστημική διαφθορά".
Το βλέπαμε να συμβαίνει αλλά ήταν πιο βολικό να πιστέψουμε πως ξυπνήσαμε ξαφνικά στην κόλαση..
Δυστυχώς, η οικονομική κρίση έχει χτυπήσει χώρες απείρως πλουσιότερες από την Ελλάδα. Ευτυχώς όμως, η οικονομική κρίση είναι ένα πρόβλημα το οποίο μπορεί να ξεπεραστεί (όχι πως μας έχουν αφήσει και άλλη επιλογή..)
Η οικονομική κρίση κυριαρχεί σε όλα τα δελτία ειδήσεων. Οι αναφορές σε Κύπρο και Σκόπια ελάχιστες και περιληπτικές, οι αναφορές στο φλέγον ζήτημα της λαθρομετανάστευσης μηδενικές.
Κάνουμε τα στραβά μάτια στο γεγονός ότι ακόμη και οι μικρότερες, οι ασήμαντες, οι φτωχές χώρες απαιτούν, διεκδικούν με πείσμα ακόμη και όσα δεν είναι δικά τους για να διεκδικήσουν.
Αντίθετα, εμείς μεταμορφωθήκαμε αργά αλλά σταθερά σε παθητικούς, άλαλους παρατηρητές. Σηκώσαμε τους ώμους και παραιτηθήκαμε μπροστά στη ματαιότητα της οποιασδήποτε αντίδρασης.
Έτσι θέλησαν να μας κάνουν να πιστεύουμε. Και εμείς ως άμυαλο κοπάδι φάγαμε το παραμύθι του λύκου..
Φτάσαμε πλέον στο σημείο που όλα φαίνονται τετελεσμένα και κάθε προσπάθεια φαντάζει απογοητευτικά μάταιη. Αναρωτιόμαστε συχνά ποιός ο λόγος να προσπαθούμε μήπως ακουστεί η φωνή μας, μήπως αφυπνιστεί καμία συνείδηση από τις τόσες - αλίμονο- κοιμισμένες.
Και είναι απόλυτα κατανοητή η απογοήτευση όταν βλέπει κανείς τα γεγονότα να τον προσπερνούν. Η παγίδα βρίσκεται όμως ακριβώς εκεί. Εάν πιστέψουμε πως χάσαμε το παιχνίδι, τότε πράγματι, θα το έχουμε χάσει.
Το πρόβλημα μας δε βρίσκεται στα μικρά μεγέθη όσο στην έλλειψη συντονισμού. Το πρόβλημα μας βρίσκεται στην απογοήτευση που μεθοδικά καλλιεργείται εδώ και δεκαετίες από τα κέντρα αποφάσεων. Κάθε ένας που υποχωρεί και αποχωρεί, προστίθεται στις νίκες αυτών που θέλουν να μετατρεψουν την ανθρώπινη διάνοια σε μαστίχα.
Ένα πράγμα μόνο πρέπει να έχουμε στο νου, ένα πράγμα που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε.. Ο σκεπτόμενος Άνθρωπος πολύ δύσκολα θα ηττηθεί.
ΜiH
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
